1

De droeve klacht van een deserteur

Geplaatst door Johan op 13 juni 2018 in liedbladen, liederen, Soldaten |

Op de melodie van  “Reviens vers le bonheur” – [C] Eugène Gavel (+1954) schreef Aloïs Van Peteghem kort na WOI een tekst over een onfortuinlijke soldaat die argeloos geloofde wat zijn spilziek vriendinnetje hem op de mouw spelde. Resultaat: kommer en kwel want hij verloor zijn eer en zijn job en zij liet hem in de steek zodra het geld op was. Een steeds weerkerend thema eigenlijk dat ook voor ons vandaag herkenbaar moet blijven.

“Reviens vers le bonheur” zou door Emma Liebel circa 1920 op plaat zijn gezet maar we hebben die opname nog niet teruggevonden.

De droeve klacht van een deserteur

‘k Wierd soldaat, ik gedroeg mij zeer goed.
Mijnen dienst kweet ik daar met veel moed.
Ik beminde een meisje met liefde
die mij later het harte doorkliefde.
Ik voldeed haren wil en haar zin
‘k zag niet dat het was al valse min.
Door haar schuld kwam ik in ‘t getreur
zo werd ik een deserteur

Ik was een goed soldaat
ik kwam mij in dien staat te gedragen.
Ik steeg dan ook in graad,
niemand had daar van mij ook te klagen.
Mijn lief bracht mij in schand,
ik ontvluchtte mijn vaderland.
Door de schuld van die snode vrouw
ben ik nu in de rouw.

Zij was voor het plezier en de vreugd
zo verkwistte ik daar eer en deugd.
Na het uur kwam ik ook dikwijls binnen
van dan af kwam mijn straf te beginnen.
Zelfs tweemaal kreeg ik dan eens cachot,
ik werd door mijne makkers bespot.
Door mijn oversten vroeger geacht
werd ik nu door hen veracht

Zij die was zeer gaarne schoon gekleed
en daarvoor was ik altijd gereed.
Ik voldeed het meisjes dwaze grillen,
daaraan kwam ik veel geld te verspillen.
Om te gaan eens te samen naar ‘t bal
pleegde ik enen zwaren diefstal.
‘s Morgens zegde ze mij: “Ferdinand,
vlucht met mij nu naar Holland.”

Op nen tijd was het geld daar verkwist
en nu kon ik ook worden gemist.
‘t Was gedaan met vermaak en geneugten
en zij kwam weer naar België te vluchten.
Door het meisje haar snode valsheid
zit ik hier in de smart en droefheid.
Voor haar brak ik mijn levensbaan,
wat heb ik nu toch gedaan!

Partituur * De droeve klacht van een deserteur *
      1. instrumentaal

Tags:

1 Commentaar

  • Johan schreef:

    Op dezelfde melodie werden o.a. twee oorlogsliederen geschreven:

    • “De stem uit het Oorlogsgraf” (gezongen door Aloïs De Bruyne)
    • “De Spion, de verrader van België” (gezongen door Bertha Rusbach en Mme Ellegiers in Antwerpen en door Victor Bekaert)

    DE STEM UIT HET OORLOGSGRAF

    Stil die gluurden de stralen der maan
    over velden en graven welaan
    waar zij rusten die hier voor ons land
    hun geluk zijn op aarde ontnomen.
    Zij die streden in ’t woedende vuur
    maar daar slaagde hunne laatste uur
    ’t Is te laat wij zijn er niet meer
    smeken wij u teer.

    REFREIN:
    “Aanhoort nog onze stem
    en vergeet niet het lijden van hem,”
    weergalmt uit het graf,
    “wij zijn allen gevallen soldaten.
    Waren wij maar zo blij
    nog als vroeger aan uwe zij.
    Helaas, ja nu is het te laat,
    wie stierven als soldaat.”

    En de graven der helden alleen
    liggen eenzaam in droevig geween.
    Alles is daar omgeven in rouw,
    deze plaats is door elkeen verlaten.
    Maar opeens die weerklinkt ene kreet:
    ene vrouw die het kerkhof betreedt.
    “Hier ligt hij” sprak zij met een gil,
    maar een stem sprak stil:

    En zo zijn er hier vrouwen op aard
    die vergeten hebben alle smart
    van hun man die als slachtoffer viel
    voor de vrijheid van haar en ons allen.
    Maar terwijl zij vergeten hun plicht
    is zijnen blik reeds op haar gericht
    en zij hoorden den galm zo zacht
    in den droeven nacht:

    DE SPION, DE VERRADER VAN BELGIE

    Wat verschijnt er nu weer voor ’t gerecht
    Een mensch als een dier noch zoo slecht
    ’t Is de spion, verrader van ’t land
    Hij verschijnt nu voor zijn euveldaden
    Spioneerde met een laf gedacht
    Hij die koning, land en volk veracht
    Door zijn schuld werd zoo menige vrouw
    Gebracht in de rouw.

    REFREIN
    Verrader van ons land
    Voor uw straf moet men u guillotineeren
    Spioen van den vijand
    G’hebt zoveel menschen doen fusilleeren
    Gij staat nu voor het gerecht
    Hoort die weduwen en wezen, barbaar
    Zij roepen om wraak in het hart
    Ter dood, o moordenaar

    Op een morgen bij het zonnelicht
    Stond een moeder met lijdend gezicht
    Zij aanschouwde voor de laatste maal
    Wijl de zon schijnt over berg en dalen
    Haar man stond geblinddoekt voor haar
    De soldaten die stonden reeds klaar
    Een schot knalde, hij was niet meer
    Wijl de vrouw zonk neer

    Gedenkt nog die verschrikkelijke nacht
    Gij waart bezield met een vreeselijk gedacht
    Een oude vader sleurt gij van zijn bed
    ’t Was om hem naar het gevang te sturen
    Maar een knaapje sprong voor u barbaar
    Het roept uit: gij zijt een verraar
    Maar gij mikte ’t revolver gezwind
    Op het arme kind

    Maar ’t verraad van u hield genen duur
    Gij die staat nu terecht op dit uur
    Het volk roept er met wraak in het harte
    Spaart hem niet hij die kende geen smarte
    Door zijn schuld en zijn vreselijk verraad
    Stierf aan ’t front menig Belgisch soldaat
    Vele burgers zijn gefusilleerd
    Of in Duitschland gekreveerd

    SLOTREFREIN
    Verrader van ons land
    Voor uw straf moet men u guillotineeren
    Spioen van den vijand
    G’hebt zo veel burgers doen fusilleeren
    De rechter spreekt de doodstraf uit
    En het volk roept te samen uit:
    In België bestaat nog ’t schavot
    Maakt de lafaard spoedig kapot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Auteursrecht © 2000-2018 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.
Deze website gebruikt het Multi Child-Thema, v2.2, bovenop
het Hoofd-Thema Desk Mess Mirrored, v2.5, van BuyNowShop.com