2

De Penny Serenade

Geplaatst door Johan op 13 december 2019 in liederen, Spot & Ironie, WOII |

In 1938 schreef Hal Hallifax de liedtekst “Penny Serenade” en die werd op muziek gezet door Melle Weersma (1908-1988), een componist uit Friesland die rond 1930 in Berlijn ging werken, vanaf 1935 in Amerika en in 1938 in Argentinië. Het verklaart mee waarom dit lied een wereldhit kon worden. In 1939 vertaalde André Hornez het als “Sérénade sans Espoir” en maakte Lucienne Delyle er een populaire fonoplaat van. Vele andere Franse vedetten uit die tijd deden hetzelfde: Tino Rossi, Rina Ketty, Jean Sablon, …

Tijdens de beginjaren van WO II schreef een onbekend gebleven 1 pro-duitse nederlandse tekstschrijver op deze melodie vol leedvermaak over de gerenommeerde Britse vloot die door Duitse U-boten zo goed als volledig gekelderd werd. Dat was iets te vroeg gejuicht, zoals wij nu weten, en het is dan ook vrij zeker dat het lied na 1945 nooit meer werd gezongen.
Wij vonden de tekst in “Morgen komt een nieuwe dag“, een verzamelbundel met liedjes van en om de oorlog, verzameld door Co De Kloet die nog meer dergelijke tekstbundels heeft samengesteld (Bloesem van Seringen, Trees heeft een Canadees, Tijd voor Teenagers e.a.).

De PennySerenade

690 [A] onbekend- [C] Melle Weersma (1908-1988)

Binnenkort, nu Amerika geen scheepje meer kan missen
is’t gedaan, en moet Churchill ergens anders beed’len gaan.
Si, si, si!
Ach wie geeft er nog een penny?
Si, si, si, ik krijg klappen bij de vleet.

Sta me bij, geef mij money,
want de hele vloot van Johnny is kaduuk. of gezonken,
hoor mijn pennyserenade.
Si, si, si!
Ach wie geeft er nog een penny?
Si, si, si, voor het smoesje “Rule the waves”.

Zie mij staan in de kou, bont en blauw
en door niemand begrepen.
Ach, is dat nu het loon voor mijn trouw
aan de sterren en strepen?

Zie mijn leed,
help een arme die verlegen zit om schepen!
Sta me bij,
‘k ben de zanger van de pennyserenade.
Si, si, si!
Ach wie geeft er dan een penny?
Si, si, si, voor een nieuwe Britse vloot.

Hoort de klacht
Van een arme zonder schepen in de wereld.
Heeft u soms
Nog een afgedragen pontje of zoiets?
Si, si, si!
Ach wie geeft er dan een penny?
Si, si, si, voor een nieuwe Britse vloot.
Want die ouwe, eens zo groot
ligt gezonken in de sloot.


1 Gelukkig voor hem, hij zou er anders na afloop van de oorlog niet goed van geweest zijn!
Partituur * De Penny Sernade *
      1. instrumentaal

Tags:

0

Allo Allo muziek

Geplaatst door Johan op 8 december 2019 in nieuws |

Tijdens de voorstellingen met toneelgroep LABAN op 6,7 en 8 december speelden en/of zongen wij enkele oude liederen waarover op deze website meer informatie te vinden is.

Enkele liederen – of althans de “contrefact” door een marktzanger – wachten nog hun beurt af:

  • Danny Boy (versie van Celtic Woman – Live At Morris Performing Arts Center, 2014)

0

Eens komt weer de dag van de Vrede !

Geplaatst door Johan op 6 december 2019 in liedbladen, liederen, Soldaten, WOII |

In “Komt vrienden, luistert naar mijn lied (1750-1950)” (Lannoo, 1985), door studenten bijeengesprokkeld onder de leiding van professor Stefaan Top, wordt het lied “Eens komt de dag van de vrede” toegedicht aan Hubert Geens uit Aarschot omdat het op één van zijn liedbladen stond. Wij vonden het aanvankelijk enkel terug op een liedblad uit Antwerpen van “De Lustige Sinjoor”, alias van Arnold Frank (August Hermans) en daar wordt W. Vervoort (terecht) als tekstschrijver genoemd.


Uiteindelijk bleek “De Lustige Sinjoor” ook hier vooral promotie te willen maken voor één van zijn bladmuziek-uitgaven, waarop we kunnen zien dat niet alleen de tekst maar ook de muziek bedacht is door Willy Vervoort.

Willy Vervoort (°1905 +1964), een Nederlander, geboren in Den Haag, was in zijn geboorteland voor WOII nauwelijks gekend. Hij was vanaf 1930 als jongeman immers gaan werken in de Folies Bergères te Brussel en in de Ancienne Belqique van Antwerpen. Eerst als koorzanger en figurant maar al snel als volwaardig acteur en als radio-vedette. Tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef hij revues en werd hij ondermeer regisseur in de AB van Antwerpen. Bekende liedjes uit die tijd waren “Reviens” en “Als op de Keizerlei het licht weer branden gaat”1. Hij verhuisde na WOII naar Rotterdam en zette er zijn carrière verder met optredens in het radioprogramma de Bonte Dinsdagavondtrein. Er kwamen ook enkele fonoplaten uit bij DECCA en Philips. Misschien had hij een licht Antwerps accent opgeraapt na 15 jaar België want Co De Kloet noemt hem in zijn boek “Bloesem van Seringen” de “Vlaming Willy Vervoort die de tekst schreef van Cheerio Holland”. Misschien ook omdat hij (zoals in dit lied) wat Franse woorden in zijn teksten gebruikte?

Vervoort stond bekend om zijn (zachte) humor en die vinden we ook terug in dit lied. Het werd wellicht gezongen in één van de revues die hij tijdens WOII maakte in Antwerpen.


1 niet te verwarren (of toch wel?) met het in 1943 door Willy Walden (van Snip & Snap) gezongen lied “Als op het Leidseplein de lichtjes weer eens branden gaan”. Auteurs daarvan zijn Bert Van Eyck (tekst) en Cor Steyn (muziek). Die “Bert Van Eyck” is een alias van Jacques van Tol: tijdens de oorlog schreef hij onder zijn eigen naam pro-Duitse teksten en voor minder duitsgezinde liederen gebruikte hij dus een alias. Omgekeerd zou niet mogelijk geweest zijn maar zijn “dubbelrol” zorgde na de oorlog toch voor heel wat moeilijkheden.

Eens komt weer de dag van de Vrede !

[AC] Willy Vervoort

We leven in een rare tijd,
een tijd van grote dingen,
maar wat er ook gebeuren mag,
ik blijf mijn liedje zingen,
nu alles is gerantsoeneerd
naar vastgestelde regels,
Alleen de lach, de zang, humor,
dat is nog zonder zegels.
Ik ben en blijf een optimist
totdat ik dood lig in mijn kist.

Want eens komt de dag van de vrede,
dan is de miserie gedaan,
dan valt er niets meer naar beneden,
dan gaan al de lichten weer aan.
Dan hoor je geen afweergeschut meer,
dan is er weer spek in de pan.
Van ravitaillering en van rantsoenering
daar spreken we dan niet meer van.
Van ravitaillering en van rantsoenering
daar spreken we dan niet meer van.

Ik eet mijn dagelijks rantsoen,
maar ‘k word er niet te dik van.
Ik slik mijn brood van suikerbiet
maar ‘k krijg er zo de hik van.
Ik eet saucis en leverworst
al valt er op te passen:
‘t gebeurt zo vaak dat zo’n saucis
ineens begint te bassen.
Zolang ‘t een charcutier goed gaat
ziet men geen hond meer op de straat.

‘k Heb een bomvrije rez d’chaussée,2
een bed in pantserplaten,
een keuken in beton armée,3
een kleerkast vol granaten.
Ik slaap vier hoog op de mansarde4,
daar schijnt het zonlicht helder,
maar komt er nachtelijk bezoek,
dan kruip ik in de kelder.
Mijn schoonmama staat op ‘t balkon
met een splinternieuw afweerkanon.


2 Gelijkvloers
3 Gewapend beton – versterkt dus met betonijzers
4 Kamer onder de dakpannen

Partituur * Eens komt weer de dag van de Vrede ! *
      1. instrumentaal

Tags:

0

Een moeder wacht op haar zoon / Kus mij nog eens

Geplaatst door Johan op 1 december 2019 in liedbladen, liederen, WOII |

Op een liedblad van Jaak Van Gestel dat kort na de oorlog verscheen staan enkele liedjes waarvan de marktzanger expliciet vermeldt dat hij de teksten ervan zelf schreef. De melodieën verwijzen stuk voor stuk naar populaire liederen van dat moment.

Zo is het lied “Een moeder wacht op haar zoon” geschreven op de melodie van “Kus mij nog eens” – een ander lied op de keerzijde van het zelfde liedblad. Dat heeft Van Gestel dan weer min of meer vertaald van de engelse versie (“Kiss me again”, 1944, Sunny Skylar) van  “Besame Mucho”, een liefdesliedje dat de Mexicaanse componiste Consuelo Velazquez schreef in 1941. The New York Times schreef hierover bij haar overlijden in 2005:

Trained as a concert pianist, she wrote the original Spanish lyrics for "Bésame Mucho" when she was 25 and, as she liked to say, had never been kissed.

Het werd een wereldhit en wordt nog steeds gezongen. De Braziliaanse bossa-nova versie van Joao Gilberto (gitaar en zang) uit 1977 vinden wij één van de beste!

Kus mij nog eens

Kus me nog eens!
Kus me, mijn liefste.
Bij elke zoen van je mond hoor ‘k een jubelend gezang.
Ach allerliefste
Hou m’in je· armen
‘t is al wat ik van jou verlang.Door jou omhelsd geweest
voeld’ ik ‘t geluk voor ‘t eerst,
mijn hart heeft zoo nooit getrild.
‘k Heb er nooit op gewacht
of er nooit aan gedacht.
Het lot heeft het zo gewild

‘k Heb je zo lief!
O, blijf steeds bij me
Kan zonder jou niet meer voort.
Zonder jou ben ‘k in rouw.
Voor jou wil ik leven,
Kus me en blljf me voor immer en eeuwig trouw!
Hou m’in je· armen
‘t is al wat ik van jou verlang.

Partituur * Kus mij nog eens *


Voor zijn ontroerend relaas over een moeder, die smachtend wacht op de terugkeer van haar zoon uit krijgsgevangenschap, week Van Gestel lichtjes af van de oorspronkelijke structuur van Besame Mucho maar over het algemeen volgen zijn teksten vrij getrouw de originele melodie en slaagt hij erin teksten te produceren zonder storende verkeerd gelegde klemtonen. Een bekwaam tekstdichter dus!

Een moeder wacht op haar zoon

Mijn lieve zoon,
sinds je ging henen,
sinds die verraders je wegsleepten uit onze woon
was het geluk voor mij verdwenen.
Dagen en nachten wacht ik op uw thuiskomst, mijn zoon.

Vijf jaren wachten en steeds in gedachten,
waar zou je nu toch kunnen zijn?
Kon ik maar weten of jij nog zou leven
dan zou ik weer gelukkig zijn.
Maar moest u iets zijn overkomen
zonder u wil ik niet langer in leven zijn.

Dag voor dag staat z’in de rangen
met starend’ ogen wacht zij daar op iedere trein,
staat zij daar tussen de moeders,
met bangen blik denkt zij: zou hij daar nu nog niet zijn?
Daar hoort z’opeens het gebulder, gekraak,
enen trein komt daarginds weder aan.
Hij komt steeds nader, zij slaat hem maar gade
en staat met het hart vol getraan.

Plots hoort zij het, een stem roept: “Moeder!”,
daar valt zij in de armen van haren zoon.
Het geluk was weergekomen,
nu was de vrede ook in deze moeder haar woon.
Nu was de vrede ook in deze moeder haar woon.

Partituur * Een moeder wacht op haren zoon *
      1. instrumentaal

Tags: ,

1

Frans leren

Geplaatst door Johan op 24 november 2019 in liedbladen, liederen, Spot & Ironie |

Op liedblad nr 74 van Frans Jacobs vonden we dit:

Jacobs vermeldt als z.w. (zangwijze) het lied “Je frambaise” en bewijst hiermee (misschien als grap) zijn eigen beperkte kennis van de franse taal. Het gaat in feite om het lied  “Les fraises et les framboises” dat we al kenden van “Het lied over den coureur Constant Van Impe

Frans leren

687 tekst: Frans Jacobs – muziek: trad “Les fraises et les framboises”

Als ik ging naar de schole
‘k Leerde van alles goed
Ik heb de franse tale
bemachtigd en zeer goed
Kan alles lezen, schrijven
gelijk nen franskiljon
want met de franse tale
gaat men de wereld rond

Un lapin dat is ne kater,
cochon dat is ne man
en manger is een glas water
Beaucoup is’n koffiekan
Un enfant dat is nen ezel
église dat is nen hoed
et un boeuf dat is een kwezel
la main dat is nen voet.

Toch blijf ik voort studeren
en ‘k word wel vroeg of laat
als ik zo voort blijf leren
doktoor of advokaat
een klerk of een notaris
dat zal een leven zijn
of ook nog secretaris
met mijn frans en latijn

Un chameau dat is een katte
chemise dat is nen hond
un pigeon dat is een ratte
rosbeef dat is ne stront
un cheval dat is een kieken
notaire dat is nen dief
un lion dat is een bieken
l’amour dat is nen brief

Als ik later zal trouwen
een meisje fijn en chique
dan kan zij janverdomme
geleerd worden als ik
Ja, ‘k zal haar liefde geven
vrienden, dat is geen zwans
ik zal haar alles leren
van ’t huishouden in ’t frans

Un chien dat is een handdoek
un fou is een doktoor
banane dat is nen zweetvoet
garçon is nen pastoor
un boudin dat is ne vogel
étoile dat is de maan
le soleil dat is ne kogel
une vache dat is nen haan

Partituur * Frans leren *
      1. instrumentaal

Tags:

0

Ons huisje in Vlaanderen

Geplaatst door Johan op 17 november 2019 in cahiers, liederen, Wereldoorlog |
  • Dit lied bekwam den eersten prijs in den kampstrijd van oorlogsliederen, uitgeschreven door de Belgische Standaard (1916)
  • Roland Desnerck (nr. 896) vond het – zonder muziek – in het liedjesschrift van Louise Maenhout
  • Partituur gevonden in “Zes Oorlogsliederen“, De Panne, (De Belgische Boekhandel Juul Filliaert). Volgens een artikel in “Ons Vaderland” van 23 juni 1918 zijn de liederen geschreven door Robert De Leye. De tekst komt echter van Theo Walter, De Leye is de “toondichter”.

Wij houden ons in principe ver van de in onze ogen gekunstelde, licht verkleuterde taalpropaganda liederen, die blijkbaar niet zonder verkleinwoordjes kunnen en gemaakt en gepubliceerd werden om het Vlaamse Volk tot “een hoger cultureel niveau” te verheffen. We doen het uitzonderlijk toch een keer, al is het ondenkbaar dat dit soort liederen door marktzangers of in café-chantants werd gezongen. Het lijkt meer iets voor de muzikale opvoeding in de kostschool bij de nonnetjes.

Ons huisje in Vlaanderen

Ons lieve huisj’ in Vlaand’ren, hoe wondermooi het stond,
eer die vervloekte duitser dit heiligdom’ke schond.
Al kronk’lend kwam het laantje tot voor het kleine huis
waar boven ’t bleek groen deurtje blonk witgekalkt een kruis.

Een eeuwenoude linde bleef ’t hofken steeds getrouw
en ’t lieve lindenlover schud’ elken dag zijn dauw,
met zangen van de vogels voor ’t lemen huisje uit.
En ’t zonn’tje schoot zijn straalkes bij ’t eerste daggeluid.

Eilaas, ’t werd Krieg te lande en vaartje moest naar ’t front,
en werd na moedig strijden voor ’t Vaderland gewond.
De vijand ging aan ’t roven en stak ’t nestje in brand
en moeke met heur kleintjes moest haveloos uit ’t land.

Doch na veel maanden lijden kwam peis en vrijheid weer
en vaartje bracht aan moetje een blinkend Kruis van Eer.
Men bouwd’ opnieuw een hofke, de kleintjes werden groot,
wijl d’oude trouwe linde nog steeds heur schaduw bood.

Partituur * Ons huisje in Vlaanderen *
      1. instrumentaal

Tags:

Copyright © 1995-2019 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.
Deze site is met behulp van deMulti kind-thema, v2.2, bovenop
het bovenliggende themaDesk Mess Mirrored, v2.5, vanBuyNowShop.com