0

Zij vroeg haar moeder weer

Geplaatst door Johan op 6 december 2017 in liedbladen, liederen, Over Liefde & Verdriet |

Een melodie die we nog niet eerder ontdekten is “Valse d’amour”, bedacht circa 1930 door L. & Th. Langlois, de gebroeders waarvan we eerder al spraken in “De vuilste verkens” en in “Zij was zo zot en fier van een lansier

We konden kiezen uit verschillende teksten van marktzangers die deze melodie als zangwijze vermeldden:

  • Tamboer met “Vader, ik vraag u om vergeving”, “Op mijn moeders graf wil ik sterven”, “De klacht van een blinde strijder”, “Ik zal u nooit vergeten” en “Majolaine, waakt op uw hart”
  • Jaak Van Gestel met “Toch ben ik onschuldig”,  “De dronkaard in de kroeg” en “Zij vroeg haar moeder weer”
  • Honorine Van Hemelrijk en accordeonist Aloïs Van de Velde “Zij vroeg haar moeder weer”
  • “De vrouw van den mijnwerker” uit het liedjesschrift van Louis Laermans uit Herent
  • “Liefde Walz” op een liedblad van Jan Opalfvens

Die laatste hebben we meteen gedeklasseerd wegens – zoals gewoonlijk – koeterwaals. Hoewel de teksten van Tamboer er kwalitatief bovenuit steken hebben we toch voor het lied “Zij vroeg haar moeder weer” gekozen, gezongen door Honorine Van Hemelrijk uit Lokeren, op tekst van accordeonist Aloïs Van de Velde, ook een man die teksten op niveau kon maken, en overgenomen door Jaak Van Gestel uit Mechelen.

En … het gaat “toevallig” over Sinterklaas die voor een mirakel zorgt.

Het is een regelrechte smartlap, met rare wendingen. Na de eerste strofe en het refrein denkt de toehoorder dat het over een meisje gaat wiens moeder is gestorven, zoals dat meestal het geval is in dergelijke liederen. Hier is dat niet zo, de snode moeder heeft haar gezin gewoon in de steek gelaten. Waarom? Dat komen we niet te weten. Hoe dan ook zou geen enkele reden aanvaardbaar geweest zijn voor de toehoorders uit die periode, dat hebben we in andere liederen al gemerkt.

De vader legt zich blijkbaar neer bij de situatie, maar het dochtertje niet. In strofe 4 krijgt ze een lumineus idee: ze zal een briefje schrijven naar Sinterklaas in de hemel. Meteen volgt het slotrefrein waaruit blijkt dat haar bede werd verhoord: de moeder is berouwvol teruggekeerd en dat maakt het kind zo gelukkig dat de vader niet anders kan dan alles vergeven en vergeten.

En zo werd het dan toch nog een onvergetelijk Sinterklaasfeest want een dwaze ontaarde moeder vond het rechte pad terug, als de moraal u niet duidelijk mocht zijn.

Zij vroeg haar moeder weer

1. Vadertje, weldra is ’t Sinterklaas,
ach, die goede man die nooit iemand misdeed,
zou die niet boos zijn als ik hem vroeg:
‘k verlang anders niet dan mijn moedertje weer!

‘k Zal dan zijn tevreden
als ik heb verkregen
mijn moeke zoals voorheen.
Ach, waarom liet zij mij hier alleen?
‘k Ben zo jong en nog te klein
om zonder moe te zijn,
Sinterklaas, zo goed voor iedereen,
geef me mijne moeder weer!

2. Die slechte moeder die ging er heen
liet haar goede man met zijn kindje alleen.
Hij treurde dan stil in ‘t huisje klein
wijl het kind vroeg: waar zou toch mijn moeke zijn?

3. Vadertje, poppen vraag ik niet meer,
dat brengt de vreugde in ons huisje niet weer
maar een moedertje, zo lief en teer,
dat alleen vraag ik voor u en mij zo zeer!

4. In dat kinderhart kwam een gedacht,
op een briefje schreef ze waar haar hart naar tracht,
schreef daarop de naam van Sinterklaas
en stuurde hem vol verlangen hemelwaarts.

Slotrefrein:
Door berouw gedreven
kwam haar moeke weder
en ‘t smeekt zachtjes vol geween:
moedertje ga toch niet weder heen!
De man, door ‘t kind gedreven,
vergaf ‘t geen ze misdeed.
In ‘t huisje was de vreugde zo groot,
Klaas had ‘t kind zijn brief aanhoord.

Partituur * Zij vroeg haar moeder weer *
      instrumentaal

Tags:

0

’t Was Invasie

Geplaatst door Johan op 29 november 2017 in liedbladen, liederen, WOII |

We blijven nog even hangen bij het eind van Wereldoorlog II en het liedblad van “De Lustige Sinjoor”.
Een zekere G. Winmaker schreef een andere tekst op het liedje”Capri”. Dat moet “Als op Capri de rozentuinen bloeien” van Han Dunk zijn.

Winmaker heeft het over de landing van de geallieerden in Cherbourg. Daar werd in juni 1944 inderdaad slag geleverd als onderdeel van de zogenaamde landing in Normandië. Het zou nog een paar maanden duren eer de geallieerden konden doorstoten naar Parijs en verder, dit lied (en het hele liedblad) dateert daarom waarschijnlijk van eind 1944 toen de bevrijding van België zo goed als rond was.

Het lied over “Capri” was al een radiohit tijdens de oorlogsjaren in uitvoeringen van Eddy Christiani, The Ramblers, Het Zuidzee-trio e.a. Het beschrijft de bloemenpracht en bijhorende geuren op Capri, een zonnig vakantieoord dat op dat moment onbereikbaar was voor de bewoners van de lage landen tijdens de oorlogsjaren. Het gaf hen hoop op betere tijden die zouden aanbreken na de oorlog.

De zogenaamde contrefact van G. Winmaker – een ons onbekende naam, allicht een schuilnaam want je wist maar nooit of het Duitse leger toch nog zou rechtveren – zingt de lof van de Tommies (de Engelse soldaten) en spot met Dolf (Adolf Hitler) en zijn soldaten.

’t Was Invasie

De Mof waakte over alle landen
maar opeens viel het hem niet meer mee.
Den Dolf riep: Es ist ein ware Schande
maar de Tommies die zongen: It’s O. K.

Als in Cherbourg de Tommies kwamen landen
dan was de stad vol zazou en vol swing.
De Duitsers vluchtten weg langs alle kanten
voor ‘t liedje van God Save The King.
De Tommies riepen: rolt maar gauw uw matten,
trapt het maar af en scheer u weg.
‘t Is gedaan, het spel is voor de Moffen naar de maan,
den Engelsman die heeft dat goed gedaan.
Si, si, si, si, ‘t was invasie!
Si, si, si, si, ‘t was invasie!

Partituur * ’t Was Invasie *
      instrumentaal

0

Het laatste oordeel

Geplaatst door Johan op 22 november 2017 in liedbladen, liederen, WOII |

Op 11 november werden weer overal te lande herdenkings-plechtigheden gehouden rond de Wapenstilstand na WO I maar de aanwezige oudstrijders zijn momenteel bijna uitsluitend nog verteranen en overlevenden van de Tweede Wereldoorlog. Daarom restaureerden we vandaag alsnog een typisch lied, op straat gezongen kort na het einde van WOII.
De “Lustige Sinjoor” bracht in die tijd een aantal liedbladen uit die waarschijnlijk door een “schlager-amusementsorkest” op straat werden gebracht ter promotie van hun fonoplaten. Dat maak ik tenminste op uit de hoofding van dit liedblad:

Het moet zijn gepubliceerd (kort) na de oorlog, in volle repressie en ongehinderd door Duitse censuur want het Schlager-Amusement Orkest is “Het orkest dat nooit is opgetreden voor verkochte Radio-zenders of Concerten ingericht door verradersgroeperingen“. Niet alleen wilde de uitgever hierdoor vermijden dat zijn muzikanten met pek en veren werden getooid en weggejaagd, ook de teksten op dit liedblad veroordelen de collaboratie en roepen op – zoals dat toen overal gebeurde – tot flinke represailles.

Vele van de liedjes op dit blad gebruiken melodieën van het Antwerpse componistenduo A. Frank en W. Kreuer. Arnold Frank was de artiestennaam van muziekuitgever August Hermans (1896-1962) en Wim Kreuer was dan weer Willy Lenaers (1919-1945). Die laatste was dus al overleden toen dit liedblad verscheen, meer details hierover in ons relaas over het lied “Buffalo Bill”

Enkele liedjes op dit blad kwamen we ook op andere gelijkaardige blaadjes tegen en hebben we al besproken op deze website:

In het lied over “Het laatste oordeel” worden alle collaborateurs en profiteurs (“de Zwarten”) naar de hel gewenst.

 

 

 

 

 

 

 

De zangwijze “Blauwe oogen” is ook een compositie van Frank-Kreuer en is op deze site al te horen bij het lied “Moord te Heverlee (1946)”
Het origineel werd blijkens de muziekpartituur op fonoplaat gezet door hetzelfde “Schlager Amusement Orkest”, dat moet het vaste orkest van uitgever Arnold Frank geweest zijn. We vermoeden dan ook dat de “Lustige Sinjoor” niemand minder was dat Arnold Frank / August Hermans himself…
De zinsnede “A la sodiair” was ons niet meteen duidelijk maar gezien de context van hel en verdoemenis (Lucifer) denken we dat het “à la chaudière” moet zijn, in de stookketel dus.

Het laatste oordeel

[A] De Lustige Sinjoor [C] Wim Kreuer (“Twee blauwe ogen”)

Hij die werkt voor zijn bestaan
op de levensbaan
zal wel naar den hemel gaan,
z’hebben niets misdaan.
Maar trekkers en gierigaards
die op het wereldplein
duitenklievers, zwarten zijn,
luistert naar het refrein:

Refrein:
Gij vliegt naar d’helle en zonder pardon
want in den hemel h’en ze geen geld vandoen
Ge zijt veroordeeld om gierig te leven
à la chaudière en vooruit, bij Lucifeer.

Die hun land hier bleven trouw
binst den oorlogstijd,
na het leed verdient men gauw
wel het hemelrijk.
Maar de Zwarte en Gestapo
verraders van het land
krijgen geen genade meer,
luistert, want ‘t is een schand

Refrein:
Gij vliegt naar d’helle, zwart geverfden boel.
Door het verraad springt het vuur al uit hun smoel.
G’hebt met den vijand veel te veel misdreven
à la chaudière en vooruit, bij Lucifeer.

Vele vrouwen hebben nog
het meest van al misdaan,
d’echtgenoten opgestookt
om verkeerd te gaan.
Binst hun man voor den vijand
was in of buiten ‘t land
deden zij nen viezen toer,
is het geen echte schand?

refrein:
Gij vliegt naar d’helle, ransels, voor uw kwaad,
gij liept in ‘t donker met Duitsers langs de straat.
Verraad, bedrog ook in het huw’lijksleven,
à la chaudière en vooruit, bij Lucifeer.

Al het geld is geblokkeerd
van rijk en arme liên.
Die te veel gewoekerd heeft
zal men kunnen zien.
Veel boeren en zeepbarons
zouden, ik houd het staand,
met een beurze geld nog naar
den hemel willen gaan.

Refrein:
Gij vliegt naar d’helle, wolven van het geld,
g’hebt door uw woeker ieder afgesteld.
Gij bracht ellend’ en misère in’t werkmansleven,
à la chaudière en vooruit, bij Lucifeer.

Partituur * Het laatste oordeel *
      instrumentaal

Auteursrecht © 2000-2018 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.
Deze website gebruikt het Multi Child-Thema, v2.2, bovenop
het Hoofd-Thema Desk Mess Mirrored, v2.5, van BuyNowShop.com