0

Houd de moed er in

Geplaatst door Johan op 3 mei 2017 in liedbladen, liederen, WOII |

Een lied van het componistenduo Arnold Frank en Wim Kreuer, volgens het liedblad gezongen door Oscar Ferket (1902-1983) in de gelijknamige revue “Houd de moed er in”, opgevoerd in de Majestic Schouwburg in Antwerpen. De creatiedatum hebben we niet kunnen achterhalen, maar het moet tijdens WO II geweest zijn: Wim Kreuer, alias van Willy Lenaers, werd in 1945 gedood door een V2-bom en de tekst van het lied verhaalt in bedekte termen dat de Duitsers niet eeuwig de plak zullen zwaaien in ons land.
Over acteur-zanger Oscar Ferket schrijft Jack Verstappen in zijn “Encyclopedie van het Antwerpse toneel- en muziekleven” (1990, Uitgeverij Reinaert-Het Volk, ISBN 90-6334-238-0):
“Stond als 15-jarige reeds op het toneel. Betoonde een aangeboren talent en aldus werd hij opgemerkt door Rik Senten, die hem anno 1938 in Hippodroom lanceerde. Verder trad
hij op in “Empire”, “Majestic “, K.N.S., terwijl hij ook op pad trok met het ” Reizend Volkstoneel”. Ferket stimuleerde eveneens de uitbouw van het liefhebberstoneel.”

Ferket is ook nog te zien in enkele films van Edith Kiel en Jan Vanderheyden

Houd de moed er in

Waarom zeveren en klagen
als uw buikske soms wat mist?
Waarom lamenteren, zagen?
Blijf veel liever optimist!
Vandaag giet het dat het regent,
morgen is ‘t weer zonneschijn.
Dan begint ge weer te zingen:
‘t moest zo goed maar niet zijn

Houd de moed er in,
houd de moed er in,
trek het u niet aan,
laat de kop niet hangen,
‘t raakt toch eens gedaan.
Houd de moed er in,
houd de moed er in.
Hebt ge nu veel pech,
begin dan niet te vangen,
want morgen is’t weer weg.

Treft ge van die pezewevers,1
die verstand hebben te koop,
die paniek en herrie zaaien,
stuur die heel gauw op de loop.
Zeg dat ze kunnen vertrekken
in nen taxi, recht naar Geel,2
dat z’uw botten kunnen kussen,
dan zegt ge nog niks teveel.


1muggenzifter en/of gierigaard
2 Geel stond bekend voor de opvang van mentaal gehandicapten

Partituur * Houd de moed erin *
      instrumentaal

Tags:

0

Het bloedig drama te Sint-Niklaas (1934)

Geplaatst door Johan op 26 april 2017 in liedbladen, liedboeken, liederen, Over Moord & Rampen |

De familie Vanderplancke uit Gent was tijdens en na WO I zeer bedrijvig als marktzanger. Leon en Ernest traden dikwijls samen op als “De Gebroeders Vanderplancke” en zus Josephine zong ook én staat meermaals als uitgever op liedbladen vermeld. De Vanderplanckes durfden het aan om ook minder makkelijk meezingbare melodieën te gebruiken, maar we hebben geen opnames gevonden waaruit moet blijken dat ze die ook werkelijk meester waren.

Voor het lied “Het bloedig drama te Sint-Niklaas” koos Josephine voor de melodie “Song”. Dat blijkt “Song of Songs” te zijn, een engelse bewerking uit 1914 van “Chanson du Coeur Brisé”, op muziek van MOYA. De originele franse tekst was van Maurice Vaucaire, de engelse “vertaling” van Clarence Lucas. En MOYA was een schuilnaam van Harold Achdall Vicars (1876-1922), een Britse orkestleider actief in opera en musical, ondermeer in Broadway. Het lied was alom gekend, en was dat nog meer toen Mario Lanza het in 1951 op plaat zette.

Van het drama dat J. Vanderplancke beschreef konden we in de online archieven van kranten (nog) niks terugvinden, maar Julien De Vuyst, die 40 jaar geleden de aloude papieren versies napluisde, kon dat wel. In zijn boek “Het Moordlied in de Zuidelijke Nederlanden XXe eeuw”, uitgegeven in 1977 door Aurelia Books, citeert hij uit “De Volksvriend” van 9 en 10 juni 1934:

“Zaterdagavond om 9u30 kwam de man Van Geyt Bernard in gezelschap van zijn vrouw huiswaarts. De echtgenooten hadden twist wat naar geruchten nogal dikwijls voorviel. De twist werd voortgezet tot op de slaapkamer. Daar nam de vrouw een scherp mes en stak naar haar man in de richting van de borst. De man liep daarop de trappen af tot op de straat naar een nabijgelegen herberg, alwaar hij aanklopte en aan de deur ineenzonk. Veel bloed verliezend kon hij aan de omstaanders enkel eenige woorden uitspreken: mijn vrouw…”

Een half uurtje later was de man overleden. De vrouw verklaarde dat zij had gehandeld uit zelfverdediging, maar Julien De Vuyst weet (ook uit die krant?) dat ze voor het naar binnen gaan een mes was gaan lenen bij de slager om de hoek, wat als voorbedachtheid kon uitgelegd worden.

In het lied wordt het slachtoffer beschreven als een heilige en de moordenares als een dronkelap. En – zeer belangrijk om het publiek te ontroeren – de zangeres vergeet niet om het droeve lot van de onschuldige kinderen te vermelden.

Het bloedig drama in Sint-Niklaas

Weder een droeve daad, die elkeen hier betreurt,
een wrede moord, die weder is gebeurd,
al van een vrouw, op haren man zoo goed en braaf
nu is zij een wrede moordenaar,
die met een mes, haar man zo vreselijk wondde
tot hij bebloed en dood daar nederviel ten gronde

Traan en klacht
is te laat bedacht
zij heeft gedood haar man zo brave.
De vrouw die vreeslijk dronk
en zich niet gedroeg
al haar geld werd verbrast in de kroeg.
Want haren man
die haar zo aanbad
en ook nog hunne arme kindren.
Doch wat baat het, vader komt naar huis niet weer,
op ‘t kerkhofplein
daar rust hij onder d’aarde neer.

De vrouw was dronken, toen gebeurde deze daad.
Er werd getwist, elk hoorde het op straat.
‘t Was toen dat zij het mes greep
en haar man neerstak,
en hij dan bloedend liep op straat.
Haar leven is met bloed besmeurd, beladen,
doch zulk een moord blijft altijd
een schande op de aarde.

‘t Is droef als men dat alles hier zo hoort en ziet.
Vervloekten drank, gij bracht reeds veel verdriet.
In menig huisgezin waar anders goed en zacht
vreugde was, de welstand in huis steeds bracht.
Weder een offer, rouw en bitter lijden
en door de moord, voor eeuwig
van hun kindren gescheiden.

Partituur * Bloedig drama te Sint-Niklaas *
      instrumentaal

Ook Ernest Vanderplancke “de gekenden komiekzanger” zong over dezelfde moord, met andere tekst op een niet genoemde melodie. Erg komiek is zijn versie evenmin en ook hij legt alle schuld bij de dronken vrouw.

De wreede moord te St Niklaas

Een dronken vrouw doodt haar man met een mes

Ach brave vrienden, gij zult zijn ontroerd
Als gij zult hooren wat ’n vrouw heeft uitgevoerd
De vrouw bedronken heeft haar man vermoord,
Met messteken heefl zij zoo wreed ’t lichaam doorboord.

Refrein:
Gedenk wat heeft dezen braven man geleden
Wat pijn en smart heeft hij doorstaan
Hij smeekte: och vrouw, wat heb ik u toch misdreven?
Waarom moet ik zo sterven gaan?

Vol woestheid is zij naar haar man gegaan
En is dan op de plaats gekomen aan,
Zij nam met groot geweld naar het broodmes,
zij sprak: voor u wil ik zijn een moordenares.

Waarom nu toch voor een nietigheid
wordt er zo’n daad gepleegd, is dat geen spijt.
De drank en nijd heeft weer zijn rol gespeeld,
waardoor een man als offer stort ten gronde neer.

Slotrefrein:
O! Arme kinderen, wij begrijpen uw smart
voor ’t lijden dat uw vader heeft doorstaan.
En uwe vader had u ook zo lief op aarde.
O vrouw, riep hij, wat hebt gij gedaan?

Tags:

0

Deugenieten zijn de jongens en de meisjes zeker niet

Geplaatst door Johan op 19 april 2017 in liedboeken, liederen, Over Liefde & Verdriet, Spot & Ironie |

Nog een kluchtig café-chantant lied dat we nergens anders tegenkwamen, gepubliceerd door Willy Lustenhouwer, zonder vermelding van auteurs.
De zanger brengt zogenaamd goeie raad en blijkt ongelooflijk naïef. Hoe verder het lied vordert, hoe meer het er vingerdik op ligt dat de werkelijkheid helemaal anders is, en de zanger brengt de toehoorders in de waan dat zij wel beter weten en niet zo lichtgelovig zijn.
Anders gezegd: wat lijkt op een lofzang der deugdzame meisjes is in feite precies het tegenovergestelde en ontmaskert de hypocrisie: meisjes zijn geen haar beter dan de jongens. Het allerlaatste refrein moet aan iedereen duidelijk maken dat de zaken werden omgedraaid.

Deugenieten zijn de jongens en de meisjes zeker niet.

Alle dagen hoor ik zeggen
dat de meisjes, al te gaar,
veel, ja, veel meer dan de jongens,
deugniet zijn, maar ‘t is niet waar.
Zie, ik meen juist ‘t omgekeerde,
daarom zing ik in mijn lied:

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die een jongen lopen liet?
Neen, nog nooit, ‘t was steeds de jongen
die de meid stortt’ in’t verdriet.
Daarom ook zal’k altijd zeggen,
altijd zingen in mijn lied:

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die niet bang van jongens was?
Nimmer kwam ik zulke tegen,
meisjes schuwen broek en jas,
en ik zeg’t met overtuiging
en ‘k verberg voor niemand niet:

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die een dot vals haren droeg?
Pier wou ‘t laatst mij ene tonen,
ge kunt denken hoe ik loech.
“Hoor,” zei ik met zeek’re gramschap,
” ‘k meen dat gij niet goed meer ziet:”

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die niet zeer goed zwijgen kon?
Soms tot praten aangedreven
door het schuimend vocht der ton?
Jan zei dat er zulke waren,
doch ik sprak eer ‘k hem verliet:

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die de jongens geren zag?
Strikken spant om één te vangen,
of met twee vree op één dag?
Neen, dit zag men nooit gebeuren,
daarom zing ik in mijn lied:

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die zou zoenen enen man?
Neen, die kwam men nimmer tegen,
daarom zwijgt er liever van,
want de meisjes stierven liever
dan te kussen Jan of Piet:

Deugenieten zijn de jongens
en de meisjes zeker niet.

Hebt ge ooit een meid gevonden
die geen vrees had van een man?
Die niet schrikken zou en beven
moest haar huwen Piet of Jan?
Daarom, spreek haar niet van trouwen
zij zou kwijnen van verdriet.

Ja, de jongens trouwen gaarne
maar de meisjes zeker niet.

Partituur * Deugenieten zijn de jongens en de meisjes zeker niet. *
      instrumentaal

Tags:

Auteursrecht © 2000-2017 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.
Deze website gebruikt het Multi Child-Thema, v2.2, bovenop
het Hoofd-Thema Desk Mess Mirrored, v2.5, van BuyNowShop.com