0

Peut Peut

Geplaatst door Johan op 29 januari 2014 in Eigen werk, liederen, Spot & Ironie |
De DAF uit het lied was donkergroen

De DAF uit het lied was donkergroen

Wat zou er gebeurd zijn als er rond 1965 nog marktzangers zouden geweest zijn en er zou er eentje in Leefdaal de lotgevallen van “Madame Peut Peut” ontdekt hebben? Dat was ons uitgangspunt voor het zelf vervaardigde lied van deze bijdrage.

We vertellen het hele verhaal zoals het mettertijd door mondelinge overlevering werd aangedikt en uitvergroot. Het is een ooggetuige verslag “van horen zeggen”, zoals dat helaas ook nog al te vaak leidt tot krantenartikels in het algemeen en verdachtmakingen in het bijzonder.

Woonhuis van Peut Peut circa 1965

Woonhuis van Peut Peut circa 1965

In feite gaat het hier over een onbenullig fait divers, ware het niet dat het hoofdpersonage totaal uit haar rol viel van “deftige dame”. Zij reed dan wel op zo’n stevige Hollandse damesfiets, met hoog stuur en extra-spatborden achteraan, helaas was ze vergeten voor een werkende fietsbel te zorgen.

Het “smalle pad” in het lied is het zogenaamde Voerwegje in Leefdaal, tussen Mezenstraat en Kasteeldreef, voor haar toen de kortste weg naar de kerk. Coördinaten: +50° 50′ 54.99″, +4° 35′ 23.25″
Voor de kenners van de plaatselijke situatie: de Armand Devriesestraat was op dat moment niet meer dan een losse zandweg, de wijk Kruiskouter bestond nog niet en de Mezenstraat was een kasseiweg waar hooguit elk uur een auto voorbijkwam.

Peut Peut

Ze kwam uit het niets, aangereden op haar fiets
Peut Peut, Peut Peut
Want ze had geen bel, riep dus hard en fel
Peut Peut, Peut Peut
Op het smalle pad reed z’ons bijna plat
Peut Peut, Peut Peut
De chique madame kreeg een nieuwe naam:
Peut Peut, Peut Peut

’t Was ergens in de jaren zestig dat dit voorval is geschied.
Jongejuf de baronesse, die bezingen w’in dit lied.
’t Was een hele vrome dame, elke ochtend in de kerk
o zo deftig, zo’n voorname barones van een goed merk.

Refrein.

En juffrouw de baronesse was bij ’t rijke volk bekend
Want zij gaf pianolessen aan hun dochters heel decent.
Bij de graaf en de gravinne of bij den rijke doktoor
Was ze ook heel graag geziene maar die keer verloor ze’t spoor:

Refrein.

Amper een paar jaren later bleef de fiets in het portiek
Want ze kocht me daar een wagen: een Daf Variomatic.
Iedereen mocht toen nog rijden zonder lessen of brevet
En het was niet te vermijden, mensen, mensen, opgelet:

Ze kwam op een draf aangereden in haar DAF
Peut Peut, Peut Peut
Vond niet de claxon, dus riep dam’ baron
Peut Peut, Peut Peut
Op het smalle pad reed z’ons bijna plat
Peut Peut, Peut Peut
De chique madame kreeg een nieuwe naam:
Peut Peut, Peut Peut

Partituur * Peut Peut *
      1. instrumentaal (fragment)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Copyright © 1995-2019 Wreed en Plezant Alle rechten voorbehouden.
Deze site is met behulp van deMulti kind-thema, v2.2, bovenop
het bovenliggende themaDesk Mess Mirrored, v2.5, vanBuyNowShop.com